“Epitaph Records” je važno i neizostavno ime među nezavisnim izdavačkim kućama. Nastala je 1981. godine iz potreba jednog benda i DIY filozofije. Osnivač je bio Brett Gurewitz, gitarista Bad Religiona. Krenuo je s kapitalom od 1000$ koje je posudio od oca, a ime je posudio iz pjesme King Crimsona. Mnogi kalifornijski bendovi, ignorisani od velikih izdavača, suočavali su se sa izazovima snimanja i predstavljanja svog rada. Iz Gurewitzove vizije i želje nastaje mali kućni projekat kao rješenje njihovih problema.
Iste godine je snimljeno prvo izdanje, istoimeni EP Bad Religiona. 1982. godine izbacuju i prvi album, “How Could Hell Be Any Worse?”. Bio je to skromni početak, ali i veliki korak za tamošnju scenu. Prvi koji su pridružili “Epitaphovoj” porodici pored matičnog benda, bili su The Vandals. U narednim godinama dolazi do zatišja i Bad Religion privremeno prestaje s radom. Bend se vraća 1987. godine i tada počinje ozbiljna faza izdavaštva i privlačenja imena koja će “Epitaph Recordsu” donijeti neočekivanu slavu i uspjeh. Bad Region izdaje “Suffer” 1988. godine, a u narednom periodu katalog izdavačke kuće krase NOFX, Descendents, Pennywise, L7, Down By Low i mnogi drugi. Najveći komercijalni uspjeh dolazi 1994. godine, kada The Offspringu snimaju album “Smash”. “Smash” pomjera granice, postaje najprodavaniji album u istoriji nezavisnog izdavaštva i punk-rock stavlja na mainstream mapu. “Self Esteem”, “Come Out and Play”, “Bad Habit” i “Gotta Get Away” su bili najbolja reklama i pozivnica drugim bendovima. Slijedi produktivan period i mnogi zapaženi albumi. Izdvajaju se Rancidov “…And Out Come the Wolves” (“Time Bomb”, “Ruby Soho”, “Roots Radical”), NOFX-ov “Punk in Drublic” (“Linoleum”, “Reeko”, “Don’t Call Me White”) i Pennywiseov “About Time” (“Peaceful Day”, “Same Old Story”, “Perfect People”). 1997. godine, zajedno s Tim Armstrongom iz Rancida, Gurewitz osniva ogranak koji će pokriti širi spektar podžanrova. “Hellcat Records” privlači Dropkick Murphyse, The Slackerse, The Interrupterse, The Mighty Mighty Bosstonese i mnoge druge. Sestrinska kuća “ANTI-“, orijentisana na folk, country i indie, uspjela je da potpiše Tom Waitsa. “Epitaph Records”, iako je stekao slavu i izgradio ime na punku, polako počinje da eksperimentiše i okreće se novim pravcima. Hardcore bendovi su bili prihvaćeni, ali im se zamjeralo lutanje, gubljenje identiteta i uvođenje sve više emo, post-hardcore, metalcore i čak hip-hop imena. Kroz katalog su prolazili Parkway Drive, Bring Me the Horizon, Architects, Falling in Reverse, Social Distortion, The Bouncing Souls, Propagandhi, Joyce Manor, La Dispute, The Menzingers, Agnostic Front, Madball i Weezer. Kritikovan i od najbližih prijatelja i saradnika, Gurewitz kaže da je svjestan nezadovoljstva, ali i da svi mogu poput njega pokrenuti svoj label i birati šta će izdavati. Danas “Epitaph Records” balansira između starih provjerenih imena i novih, često netipičnih.
“Epitaph Records” je ispisao neke od najvažnijih stranica punk istorije. Gurewitz je dokazao da se ustrajnošću može krenuti iz garaže, napraviti nezavisni izdavački fenomen, dotaći mainstream i globalna popularnost. U Americi je predstavio bendove iz ostatka svijeta, dao im umjetničku i kreativnu slobodu, vratio punk na mjesto koje mu pripada i bio vjetar u leđa generaciji koja i danas vlada scenom. Paradoksalno, istovremeno su čuvali nezavisni status i prodavali milionske tiraže. Preživjeli su promjene trendova, od ploča do streaminga. Bilo je to mjesto okupljanja i druženja. Kako često na nastupima kažu članovi starijih bendova, tu su postali i ostali jedna velika porodica.
“Epitaph Records”, transformacija od malog DIY projekta do globalnog fenomena
Od posuđenih 1000$ do milionskih tiraža
