Igorrr je zasigurno jedan od najoriginalnijih i najinovativnijih projekata na alternativnoj metal sceni. Francuski vizionar Gautier Serre je sve započeo u solo vodama, a kasnije Igorrr postaje kolektiv najrazličitijih muzičara. Serre svira gitaru, bunjeve i klavir, ali je njegov najveći kvalitet neobuzdana mašta koja ga vodi kroz proces stvaranja. Pored Serrea, u bendu su Marthe Alexandre (vokal), JB Le Bail (vokal), Martyn Clément (gitara), Mike Leon (bas), Rémi Serafino (bubnjevi) i Guilhem Fabre (klavir). Njihova muzika predstavlja kreativnu eksploziju i mješavinu svih mogućih žanrova i stilova pod vodstvom metala. Nepredvidljivo i haotično, tako ukratko možemo opisati ono šta nas čeka. “Amen” je njihov peti album i izašao je 19. septembra 2025. godine u izdanju “Metal Blade Recordsa”.
Prva pjesma je “Daemoni” koja nas uvodi u priču i pokazuje šta možemo očekivati. Sablasni uvod prelazi u žestoki industrial, da bi nas iznenađujuće dočekao operni ženski glas u tužnoj atmosferi, naravno, prekinutoj muškim death metal glasom i snažnim promjenama ritma. Sasvim logično. Naredna je “Headbutt” koja asocira na razuzdanu probu u specifičnom stanju uma. Klavirske dionice se preklapaju s brzim solom na bubnjevima, a zatim se priključuje hor koji već izgleda kao da tu i pripada. Slijede ekstremne podvrste metala i opera. Što je najčudnije, u ovom opštem haosu isplivava neosporno umijeće svih učesnika. “Limbo” je mješavina klasične muzike i etno elemenata, filmske atmosfere i žestokog zvuka. Dijelovi bi se mogli kvalitetno iskoristiti u scenama egzorcizma. Četvrta pjesma je moj izraziti favorit i singl zbog kojeg sam željno iščekivao album. “Blastbeat Falafel” je orijentalni stampedo u kojem su svi dobili slobodu da pokažu šta znaju. Saz, udaraljke, violina, solaže na svim instrumentima, death metal, hor i mističnost, sve su to uspjeli da uguraju u delirične tri minute. Iznenada se ubaci pljesak dlanovima, udarac u cowbell i JB Le Bailov ekstremni vokal.
“ADHD” je prožeta psihodeličnom elektronikom. Naizgled je sve bez ikakvog smisla i cilja, ali onda dolazi orijentalni dio koji prelazi u još eklektičniji nered u kojem nakratko učestvuje i pjevačica Marthe Alexandre. “2020” traje čitavih 12 sekundi, sasvim dovoljno da Le Bail isporuči pristojnu količinu bijesa. “Mustard Mucous” je žestoka vožnja isprekidana elektronskim metežom i čudnim zvukovima. Puna je eksperimentisanja kao i ostale, ali zadržava visok nivo klasičnog metala u sebi. “Infestis” je atmosferičnija i jednostavnija. Ne nudi previše neočekivanih momenata i plijeni žestokom formom. Sljedeća je “Ancient Sun”. Uz istočni ritam donosi dosad najviše prostora da se razmaše Marthe Alexandre. Laganija je i zloslutna, ali i prihvatljiva promjena nakon haotičnih prevrata. “Pure Disproportionate Black and White Nihilism” počinje u laganijem ritmu koji kasnije prekida ljutiti vokal uz tehničke death metal dijelove. Vodstvo u potpunosti preuzima Rémi Sérafino na bubnjevima koji nemilosrdno inicira tempo. “Étude n°120” nudi lagano prebiranje po akustičnoj gitari uz emotivni vokal. Pjesma potpuno odudara od ostatka, ali ispunjava svoj cilj, a to je zbunjivanje koje se proteže od prvih taktova “Amena”. “Silence” zatvara album u sanjivom i sjetnom tonu, ali uz neizbježne kratke efekte koji ne dopuštaju da zaboravimo bit albuma i kako je sve teklo do pred kraj.
“Amen” je definitno luda vožnja. Stavite dobre slušalice i prepustite se. Neki dijelovi će vas sigurno iznenaditi, ali će vremenom sve izgledati kao smislena cjelina i djelo iznimnog umjetnika. Ovo je enciklopedijski primjer spajanja nespojivih žanrova i stilova u nešto izuzetno i kvalitetno. Mnogi to pokušavaju i rezultati budu solidni i dobri. Gautier Serre postavlja stvari na novi nivo za koji su potrebni posebna inspiracija i umijeće. Ludost ili genijalnost, to je u uhu slušatelja. Ja ću se držati druge definicije.